مقایسه سرشیلنگی فلزی و پلیمری (پلاستیکی)؛ کدام بهتر است؟
سرشیلنگی یکی از اجزای مهم سیستمهای آبیاری، چه نوار تیپ و چه لولههای مهپاش، است که با کمک آن لولههای آبیاری یا لولههای مهپاش به یکدیگر، شیرها یا اتصالات دیگر متصل میشوند. در بازار، سرشیلنگیها معمولاً به دو نوع فلزی و پلیمری تقسیم میشوند. انتخاب صحیح این قطعه میتواند به کاهش هزینهها در کوتاهمدت و بلندمدت کمک کند و عملکرد سیستم آبیاری را بدون نقص تضمین نماید.
سرشلنگی فلزی یکی از اتصالات پرکاربرد در سیستمهای آبیاری کشاورزی است که بهعنوان رابطی مطمئن بین شیرآلات و انواع لولهها مورد استفاده قرار میگیرد. یک سمت این سرشلنگی بهصورت رزوهای بوده و به قطعاتی مانند شیر، کمربند، رابط، زانو و سهراهی متصل میشود و سمت دیگر آن برای اتصال لولههای تاشو نخدار، لولههای مهپاش و انواع شلنگ تا سایز ۳ اینچ طراحی شده است. این اتصال با استفاده از بست همسایز کاملاً محکم شده و آببندی مناسبی ایجاد میکند.
سرشلنگی فلزی در مقایسه با مدلهای پلیمری، طول عمر بسیار بالاتری دارد و بهدلیل جنس فلزی مقاوم، در برابر فشار آب، ضربه و شرایط مختلف محیطی عملکرد قابلاعتمادی ارائه میدهد. به همین دلیل، این قطعه انتخابی ایدهآل برای استفاده طولانیمدت در زمینهای کشاورزی و سیستمهای آبیاری تحت فشار محسوب میشود.
| مزایا | معایب |
|---|---|
| طول عمر بالا | قیمت بالاتر نسبت به مدل پلیمری |
| مقاومت عالی در برابر فشار و ضربه | وزن بیشتر و نصب دشوارتر |
| عملکرد قابل اعتماد در شرایط محیطی مختلف | احتمال زنگزدگی در صورت عدم استفاده از فلز مناسب |
سرشیلنگیهای پلیمری یا پلاستیکی از مواد مقاوم مانند پلیاتیلن و پلیپروپیلن ساخته میشوند و به دلیل وزن سبک و نصب آسان، در سیستمهای آبیاری نوار تیپ و مه پاش کاربرد فراوانی دارند.
| مزایا | معایب |
|---|---|
| وزن سبک و نصب آسان | مقاومت کمتر در برابر فشار زیاد و ضربه |
| قیمت مقرونبهصرفه | طول عمر کوتاهتر نسبت به سرشیلنگی فلزی |
| مقاومت بالا در برابر خوردگی و زنگزدگی | احتمال شکستن در نصب و فشار زیاد |
